Koherencja

Światło o jednej długości fali, a więc nie będące mieszaniną świateł o różnych kolorach, nazywamy monochromatycznym. Otrzymać je można w lampach wyładowczych wypełnionych parami różnych pierwiastków i związków chemicznych. Jednak lampy takie, podobnie jak i wszystkie inne normalne źródła światła, wysyłają fale świetlne przypadkowo, w różnym czasie, tak że ich fazy są różne. Taki rodzaj światła nazywamy niekohe-rentnym, czyli niespójnym. Inaczej lasery: te emitują monochromatyczne i spójne (koherentne, czyli zgodne w fazie) fale świetlne. Stąd właśnie światło emitowane przez laser bierze prawie wszystkie swe niezwykle cechy.

Światło niespójne zawsze rozprasza się na boki, przez co jego natężenie szybko maleje, wraz ze zwiększaniem się odległości od źródła. Światło koherentne rozprasza się tylko w minimalnym stopniu, tak że wąski jego promień można przesyłać na wielkie odległości z niewielką tylko stratą energii. Laserów o dużej mocy można by używać jako broni do bezpośredniego rażenia przeciwnika - czegoś w rodzaju uwspółcześnionych „promieni śmierci" ze wczesnych powieści science-fiction. Są one jednak o wiele bardziej efektywne niejako broń w ścisłym tego słowa znaczeniu, a jako urządzenia odszukujące i oznaczające cele, niszczone następnie przez rakiety naprowadzane wiązką świetlną.

Znajdujące się na polu walki, obiekty przeciwnika oświetlane są wiązką promieni laserowych. Następnie wystrzeliwuje się rakiety, których detektory rejestrują promienie laserowe odbite od celów. Rakiety podążają za światłem i z wielką precyzją uderzają w cel.